وبلاگ جاذبه های گردشگری
» جاذبه‌های تاریخی آلبانی: آنچه نباید از دست داد
مکان‌های ثبت‌شده در فهرست یونسکو در آلبانی
شاید به فکر سفر به آلبانی باشید، اما کاملاً مطمئن نباشید که آنجا، فراتر از خط ساحلی طولانی و زیبای دریای ایونی، جاذبه‌های دیدنی دیگری هم دارد. خب، اجازه دهید خلاف این تصور را به شما ثابت کنیم. این کشور مدیترانه‌ای تاریخی کهن دارد و به همین دلیل، از جاذبه‌های فرهنگی متعددی برخوردار است. حتی چندین مکان ثبت‌شده در فهرست یونسکو نیز در آلبانی وجود دارد که قطعاً ارزش دیدن دارند. حتی اگر هدف اصلی سفرتان لذت بردن از دریا و آفتاب است، همچنان می‌توانید با رفتن به گشت‌های روزانه، تجربه خود را با بازدید از جاذبه‌های فرهنگی غنی‌تر کنید.
فراتر از اندازه و مناظر آن، نکات برجسته تاریخی آلبانی نشان می‌دهد که چه چیزی این کشور کوچک بالکان را منحصر به فرد میکند. کمتر مقصدی به اندازه آلبانی، این همه تاریخ را در چنین چشم‌انداز فشرده‌ای جای داده است.
از ویرانه‌های یونان و روم باستان گرفته تا قلعه‌های قرون وسطایی، شهرهای دوران عثمانی و بقایای دوره کمونیسم، داستان آلبانی قرن‌ها تغییر و تحول را شکل داده است. ردپای این دوره‌های مختلف هنوز هم در مکان‌های باستان‌شناسی، شهرهای تاریخی و بناهای فرهنگی دیده می‌شود که تعدادی از آنها به عنوان میراث جهانی یونسکو شناخته می‌شوند.
این ترکیب جذاب از میراث باستانی و سنت‌های زنده، آن را به مقصدی ارزشمند برای گشت و گذار تبدیل کرده است و این نکات برجسته تاریخی، تأثیرات قابل توجهی را که هویت این کشور را شکل داده‌اند،آشکار میکند. در اینجا چیزی است که نباید از دست داد. قبل از اینکه به مقاله بپردازید ،
دو مکان فرهنگی یونسکو در آلبانی وجود دارد. یا اگر بخواهید برات و گیروکاستر را به عنوان ورودی‌های جداگانه در نظر بگیرید، سه مکان. این دو شهر که باید از آنها بازدید کنید، نمونه‌های نادری از معماری دوره عثمانی محسوب می‌شوند. اولین شهری که در سال ۲۰۰۵ به فهرست میراث جهانی یونسکو اضافه شد، گیروکاستر بود که به شهر هزار پله نیز معروف است. سه سال بعد، برادر دوقلوی او، خرس، به عنوان بخشی از سایت به آن اضافه شد. اگرچه آنها مشابه هستند، اما هر کدام روح منحصر به فردی دارند و قطعاً باید بازدید از هر دوی آنها را در نظر بگیرید.
گیروکاسترا
شهری افسانه‌ای در دامنه تپه است که مشرف به دره رودخانه درینو است و مجموعه‌ای از خانه‌های دو طبقه از قرن هفدهم را در خود جای داده است. هنگام گشت و گذار در خیابان‌های شیب‌دار آن، به بازار زیبا و مسجد قرن هجدهم نیز برخورد خواهید کرد. در فاصله کمی، برات - یک گشت و گذار روزانه محبوب از تیرانا - همیشه محل تجمع جوامع مختلف مذهبی و فرهنگی بوده است که خانه‌های خود را در دامنه‌های شیب‌دار قلعه‌ای ساخته‌اند که قدمت آن به قرن چهارم قبل از میلاد برمی‌گردد. بیشتر آنچه که امروز می‌بینیم، از جمله تعدادی کلیسای بیزانسی، در قرن سیزدهم ساخته شده‌اند. چندین مسجد در قرن پانزدهم، زمانی که عثمانی‌ها برات، معروف به شهر هزار پنجره، را فتح کردند، به آن اضافه شدند.
شهر ساده و زیبای گیروکاسترا در قرن سیزدهم از قلعه‌اش به سمت پایین تپه گسترش یافت. این قلعه هنوز هم بر فراز تپه خود قرار دارد و مشرف به کل شهر و دره رودخانه در پایین است. از آن نقطه دید، سنگ خاکستری خانه‌های پایین و تخته سنگ‌های خاکستری سقف‌هایشان با دامنه تپه ترکیب شده و تنها با دیوارهای سفیدکاری شده‌شان از آن متمایز می‌شوند.
گیروکاسترا به عنوان میراث جهانی یونسکو ثبت شد و به آن اجازه داد تا میراث معماری خود را حفظ کند. این شهر بیشتر به خاطر قلعه‌اش که بر فراز شهر قرار دارد، مشهور است. این قلعه برخلاف دژهای کروجا و براتی، دیگر مسکونی نیست، اما تا همین اواخر به عنوان پادگان و زندان مورد استفاده قرار می‌گرفت. اکنون موزه تسلیحات و مجموعه سلاح‌های آن و همچنین موزه گیروکاسترا در آن قرار دارد که نمای کلی گسترده‌ای از شهر را از دوران ماقبل تاریخ تا گذشته بسیار نزدیک ارائه می‌دهد.
یکی دیگر از جاذبه‌های متمایز گیروکاسترا برای بازدیدکنندگان، خانه‌های زیبا و منحصر به فرد قرن نوزدهمی این شهر است. هیچ خانه سنتی کاملاً شبیه خانه دیگر نیست، اگرچه بر اساس ویژگی‌های طراحی خاصی مانند تعداد بال‌هایشان طبقه‌بندی شده‌اند. خانه کاداره اکنون بازسازی شده و برای عموم مردم باز شده است. طبقه همکف و زیرزمین با دقت بازسازی شده‌اند و می‌توانید مخزن آب باران، انباری و راه پله بیرونی زیبا را ببینید.
آمفی تئاتر رومی دورسی
آمفی‌تئاتر عظیم رومی که یکی از جاذبه‌های اصلی دورسی است، در اوایل قرن دوم میلادی ساخته شده است. این آمفی‌تئاتر که بزرگترین آمفی‌تئاتر در بالکان است، شکلی بیضوی دارد و در طولانی‌ترین نقطه حدود ۱۳۰ متر طول دارد و خود میدان حدود ۶۰ متر در ۴۰ متر عرض دارد. روی صندلی‌های پلکانی آن، حدود ۱۵۰۰۰ تماشاگر جا می‌شد، یعنی حدود یک سوم ظرفیت کولوسئوم در رم!
امروزه، بازدیدکنندگان می‌توانند به داخل طاق‌های زیر ردیف‌های صندلی‌ها بروند - پله‌های اصلی، به همراه پله‌های مدرن کمتر لغزنده، درست بعد از غرفه بلیط فروشی قرار دارند - و ببینند که آمفی تئاتر چگونه ساخته شده است. رومی‌ها ردیف‌های آجر را با opus incertum، ترکیبی از سنگ و ملات، که تکنیکی برای مقاومت در برابر زلزله بود، به طور متناوب استفاده می‌کردند. این تکنیک ظاهراً کاملاً موفقیت‌آمیز بود، زیرا با وجود اینکه دورسی در طول قرن‌ها چندین زلزله شدید را تجربه کرده است، بیشتر آمفی تئاتر هنوز پابرجاست.
وقتی نبرد گلادیاتورها در قرن پنجم ممنوع شد، آمفی‌تئاتر به عنوان یک فضای تشییع جنازه مسیحی، زندگی جدیدی به خود گرفت. این عرصه به گورستان تبدیل شد و کلیساهای کوچکی در گالری‌ها ایجاد شد. یکی از این کلیساها دارای موزاییک‌های قرن دهم یا یازدهم از قدیسان و فرشتگان مقرب بر روی دیوارها است. آنها تنها موزاییک‌های دیواری هستند که تاکنون در آلبانی یافت شده‌اند.
آلبانی علاوه بر مکان‌های تاریخی، جاذبه‌های بسیار بیشتری نیز دارد.با کوه‌های ناهموار، خطوط ساحلی چشمگیر،دره‌های دورافتاده و حومه‌های دیدنی، این کشور همچنین مقصدی عالی برای مسافران فعالی است که به دنبال پیاده‌روی یا دوچرخه‌سواری برای گشت و گذار هستند.
پیاده روی، دوچرخه‌سواری و کوه‌پیمایی، راهی متفاوت برای تجربه این کشور ارائه می‌دهند و شما را فراتر از مناظر اصلی گردشگری و به مناظری می‌برند که در آنها روستاهای سنتی، زندگی محلی و زیبایی‌های طبیعی آلبانی با هم ترکیب شده‌اند.
برای مسافرانی که به دنبال کشف جنبه‌های فعال‌تر آلبانی هستند، تخصص محلی می‌تواند تفاوت زیادی ایجاد کند.
قلعه کروجا
بر فراز صخره‌ای مشرف به دشت پایین شهر کروجا قرار دارد و در یک روز صاف، چشم‌اندازهایی به دریای آدریاتیک دارد (گاهی اوقات هنگام نزدیک شدن به فرودگاه بین‌المللی تیرانا از هواپیما می‌توان آن را دید ).
درون دیوارهای قلعه، دو موزه بسیار متفاوت و چندین مکان دیدنی دیگر وجود دارد؛ شما به راحتی می‌توانید چندین ساعت را صرف بازدید از این مکان‌ها و گشت و گذار در خیابان‌های سنگفرش شده کنید.
بین موزه‌ها، ویرانه‌های مسجدی که ، تنها سه سال پس از فتح نهایی کروجا توسط عثمانی‌ها در داخل دیوارهای قلعه ساخته شد، قرار دارد. این مسجد چندین بار آسیب دیده و بازسازی شده است، اکنون فقط مناره و آثاری از دیوارها باقی مانده است. شبکه‌ای از کوچه‌های سنگفرش شده از محوطه باز که موزه‌ها در آن قرار دارند، به سمت پایین امتداد یافته‌اند. در پایین یکی از این کوچه‌ها، تکیه کوچک و زیبای بکتاشی قلعه قرار دارد.
بکتاشیسم یک طریقت صوفیانه است که در قرن سیزدهم در ایران تأسیس شد؛ این طریقت در پی فتوحات عثمانی به آلبانی معرفی شد و در اوایل قرن نوزدهم در آنجا رواج یافت. «کروجا تک» یکی از قدیمی‌ترین مساجد این کشور است.
براتی
یکی از قدیمی‌ترین شهرهای آلبانی و یکی از جذاب‌ترین آنهاست؛ منظره خانه‌های سفید آن که از دامنه تپه به سمت ارگ بالا می‌روند، یکی از شناخته‌شده‌ترین تصاویر این کشور است. دیوارهای ارگ، تمام بالای تپه را احاطه کرده‌اند. در داخل آنها هشت کلیسای قرون وسطایی وجود دارد که یکی از آنها مجموعه‌ای برجسته از شمایل‌های نقاشی شده توسط استاد اونوفری قرن شانزدهم را در خود جای داده است.
براتی همچنین دارای یک موزه قوم‌نگاری عالی و چندین ساختمان جالب دیگر، از جمله دو مورد از قدیمی ترین مساجد آلبانی است. به لطف ارزش تاریخی آنها، بناهای مذهبی در ارگ از بدترین ویرانی های کمپین الحاد محافظت شدند و دولت براتی را به عنوان «شهر موزه» معرفی کرد که مرکز شهر را از برنامه‌ریزی شهری کمونیستی نجات داد.
براتی از عصر برنز، بیش از ۴۰۰۰ سال پیش، مسکونی بوده است. توده عظیم توموری که از پشت آن سر بر آورده، از زمان‌های بسیار قدیم کوهی مقدس بوده و هنوز هم هر ساله در ماه اوت میزبان جشنواره بزرگ بکتاشی است. اولین آثار ساخت و ساز در این ارگ به نیمه دوم قرن چهارم پیش از میلاد، زمانی که پارتیان ایلیریایی منطقه را کنترل می‌کردند، برمی‌گردد.
قلعه اشکودرا
بر فراز محل تلاقی سه رودخانه آن، درینی، کیری و بونا، قرار دارد و بنابراین تمام مسیر ورودی به شهر به جز شمال را کنترل میکند. این مکان مکانی عالی برای قلعه‌سازی است و از زمان ایلیریا، زمانی که ملکه آردیایی، تئوتا، حملات خود را به رومی‌ها از آنجا آغاز کرد، مستحکم شده است. آثار دیوارهای ایلیریا که از سنگ‌های بزرگ و بدون ملات ساخته شده‌اند، هنوز هم در ورودی قلعه دیده می‌شود.
بیشتر آنچه باقی مانده است، مربوط به دوران ونیز و عثمانی است. دیوارهای بیرونی در امتداد خط تپه قرار دارند؛ در داخل، خطوط متوالی استحکامات، سه منطقه مجزا ایجاد می‌کنند که امن‌ترین و به راحتی قابل دفاع‌ترین آنها، بخشی است که در باریک‌ترین قسمت قرار دارد. مناظر از ارگ، از دریاچه اشکودرا تا مونته‌نگرو، از بیرون به سمت دریای آدریاتیک و از پایین به سمت لژا، فوق‌العاده هستند.
روزافا آخرین قلعه در آلبانی بود که به دست عثمانی‌ها افتاد. دو و نیم هزار نفر از اشکودران‌ها طبق شرایط تسلیم تصمیم به ترک آنجا گرفتند و ونیز به آنها مستمری داد. حاکمان جدید همچنان از این قلعه به عنوان یک مرکز نظامی و اداری استفاده می‌کردند؛ این قلعه محل اقامت وزیر بود و از سال ۱۸۴۰، پایتخت کل استان شمالی آلبانی بود.
شهر باستانی بوترینت
یکی از میراث جهانی یونسکو، با بقایای قابل مشاهده‌ای که قدمتی بالغ بر ۲.۵ هزاره دارد - از اولین ساکنان در اواخر قرن ششم یا اوایل قرن پنجم پیش از میلاد تا علی پاشا تپِلِنا در آغاز قرن نوزدهم میلادی - پربازدیدترین مکان باستان‌شناسی در آلبانی است. ویرانه‌های این مکان که به زیبایی در محیط طبیعی خود حفظ شده‌اند، تاریخی کهن دارند. نخستین ساکنان بوترینت، یونانیانی از جزیره کورفو در قرن ششم پیش از میلاد بودند و پس از آنها رومی‌ها، بیزانسی‌ها، آنژوین‌ها و ونیزی‌ها در آنجا ساکن شدند. همه آنها ردپایی در تاریخ شگفت‌انگیز این محوطه باستانی مشهور بر جای گذاشته‌اند؛ جایی که هنوز می‌توان تئاتر یونانی، غسل‌تعمیدگاهی متعلق به اواخر دوران باستان، باسیلیکایی از قرن نهم و استحکاماتی که قدمتشان به زمان تأسیس بوترینت بازمی‌گردد را مشاهده کرد.
تابلوهای آموزنده و خوش‌ساخت، بازدیدکنندگان را در شهر راهنمایی می‌کنند؛ موزه کوچک، در جایی که زمانی آکروپولیس بود، تاریخ بوترینت را از طریق آثار باستانی زیبا به تصویر می‌کشد؛ مکان‌های جالب دیگری در آن سوی کانال ویواری قرار دارند که دریاچه بوترینت را به دریا متصل میکند و می‌توان پیاده یا با قایق از آنها بازدید کرد. در بوترینت و اطراف آن آنقدر چیزهای دیدنی وجود دارد که هر کسی که علاقه‌ای بیش از یک علاقه گذرا به تاریخ یا باستان‌شناسی داشته باشد، می‌تواند به راحتی یک روز کامل (یا بیشتر) را در آنجا بگذراند.
همچنین می‌توانید یک بعد از ظهر را به بازدید از مرکز یادبود، که قبلاً پناهگاه خدای پزشکی بوده است، یا کاوش در بقایای دیوار دفاعی که در اطراف شهر پایینی ساخته شده بود، اختصاص دهید. همچنین سازه‌های مهم مسیحی مانند کلیسای بزرگ و تعمیدگاه مرتبط، هرچند نه مجاور آن، که بزرگترین تعمید گاه شرق رم بود، در اینجا وجود دارند.
شهر آپولونیا
دومین سکونتگاه یونانی در سرزمین اصلی ایلیریا، پس از اپیدامنوس ( که اکنون دورسی نام دارد) بود و طبق روایت، در سال ۵۸۸ پیش از میلاد تأسیس شد و به نام خدای آپولون نامگذاری شد. آپولونیا مکانی پیچیده و چندلایه است و تخمین زده می‌شود که تا به امروز تنها حدود ۱۰٪ از شهر کاوش شده است. تابلوهای اطلاعاتی خوبی به زبان‌های آلبانیایی و انگلیسی در اطراف این مکان نصب شده‌اند، به همراه تصاویر کامپیوتری از دیدگاه باستان‌شناسان در مورد اینکه ساختمان‌ها در زمانی که مورد استفاده قرار می‌گرفتند، چگونه به نظر می‌رسیده‌اند. این تصاویر درک طرح کلی شهر را بسیار آسان تر می‌کنند.
موزه محل، واقع در طبقه اول ساختمان صومعه، پر از اطلاعات خوبی در مورد تاریخ آپولونیا و کاوش های آن است. سه اتاق از آثار باستانی دوست‌داشتنی و جالب وجود دارد: گلدان‌ها، برنزها و نیم‌تنه‌های یونانی وارداتی و ساخت داخل؛ زره، شامل یک سپر قرن چهارمی که در صدها قطعه از خاک بیرون آورده شده و 27 سال برای مرمت آن زمان صرف شده است؛ یک جعبه سکه ضرب شده در آپولونیا و جاهای دیگر؛ و در گالری بیرون، سنگ قبرها (استلا) با کتیبه‌های جذاب. باید سعی کنید حداقل 45 دقیقه برای گشت و گذار در موزه وقت بگذارید. در بیرون، کلیسای قرن سیزدهمی و سالن غذاخوری قرن چهاردهمی نیز ارزش دیدن دارند.
علاوه بر دو مکان ثبت‌شده در یونسکو در آلبانی که پیش‌تر ذکر شد، دو مکان دیگر نیز وجود دارند که آلبانی آنها را به صورت مشترک با کشورهای دیگر در این فهرست دارد.
جنگل‌های کهن راش ➨ یونسکو تصمیم گرفت از پهنه وسیعی از جنگل‌های بکر و کهن در سراسر اروپا محافظت کند. ، این فهرست شامل ۹۴ جنگل مختلف در ۱۸ کشور اروپایی بوده است. علاوه بر آلبانی، کشورهای اوکراین، اسلواکی، رومانی، لهستان، آلمان، جمهوری چک، فرانسه، سوئیس، اتریش، بلژیک، اسلوونی، مقدونیه شمالی، بلغارستان، کرواسی، بوسنی و هرزگوین، ایتالیا و اسپانیا نیز در این طرح مشارکت دارند. این مناطق حفاظت‌شده، مکان‌هایی را نشان می‌دهند که درخت راش اروپایی از آنجا در سراسر قاره گسترش یافته است (این گسترش از پایان آخرین عصر یخبندان آغاز شد). در آلبانی، این مناطق در امتداد رودخانه «گاشی» در منطقه «تروپویا» (در شمال شرق) و منطقه «پرنیاس» (در مرکز آلبانی) واقع شده‌اند.
منطقه دریاچه اوهرید ➨ هنگام سفر به مقدونیه شمالی، همسایه شرقی آلبانی، یکی از مکان‌هایی که نباید بازدید از آن را از دست داد، دریاچه اوهرید است. این شهر تاریخی و زیبا که در کرانهٔ دریاچه‌ای هم‌نام خود واقع شده، در فهرست یونسکو به ثبت رسیده است؛ اما تصمیم گرفته شد که محدودهٔ این اثر حفاظت‌شده گسترش یابد تا منطقهٔ پیرامون شهر «پوگرادتس» در آلبانی را نیز در بر گیرد. این منطقه همواره مسیری مهم برای عبور و مرور بوده و در سدهٔ پنجم پیش از میلاد، سکونتگاه قوم «ایلیری» و پس از آن، محل استقرار رومی‌ها و اسلاوها بوده است. اگر در مسیر سفر از تیرانا به اوهرید از این ناحیه می‌گذرید، حتماً توقفی داشته باشید و از بافت تاریخی شهر پوگرادتس دیدن کنید؛ شهری که نمونه‌ای برجسته از معماری بومی آلبانی در قرن‌های نوزدهم و بیستم به شمار می‌رود.
قلعه کرویا در شهر کرویا
واقع در شمال مرکزی آلبانی، قرار دارد. این قلعه که بر فراز شهری با همین نام (که امروزه نیز به همین نام خوانده می‌شود) بنا شده، در قرن پنجم یا ششم میلادی ساخته شده است. نخستین سازه‌های این مکان احتمالاً به اوایل قرون وسطی بازمی‌گردند. در قرن پانزدهم، قلعه کرویا به کانون قیام «اسکندربیگ» علیه عثمانی‌ها تبدیل شد. اسکندربیگ در جریان نبرد نیش (۱۴۴۳ میلادی)، به همراه ۳۰۰ تن از آلبانیایی‌های وفادار، صفوف ارتش عثمانی را ترک کرد. او قلعه کرویا را به تصرف خود درآورد و قیامی ۲۵ ساله را علیه سلطه عثمانی آغاز نمود. قلعه کرویا یکی از پربازدیدترین مکان‌های تاریخی آلبانی به شمار می‌رود. همچنین، در محوطه داخلی این قلعه، موزه اسکندربیگ و موزه مردم‌شناسی قرار دارند.
سفری به تیرانا در آلبانی
تیرانا، پایتخت آلبانی، بی‌تردید یکی از مرموزترین پایتخت‌های اروپایی است. هنگام برنامه‌ریزی برای سفر به بالکان، بسیاری از افراد فراموش می‌کنند که این کشورِ تا حدی ناشناخته و پایتختِ خاص آن را که جمعیتی کمی بیش از نیم‌میلیون نفر دارد، در برنامه خود بگنجانند. تیرانا مقصدی عالی برای کسانی است که به دنبال مکان‌هایی اصیل و بکر هستند که هنوز زیر هجوم گردشگری انبوه قرار نگرفته‌اند.
تاریخ کهن آلبانی
بیایید ابتدا سفری کوتاه به تاریخ پرفراز و نشیب آلبانی داشته باشیم. آیا می‌دانستید که زبان آلبانیایی یکی از کهن‌ترین زبان‌های اروپا است؟ ریشه این زبان به قبایل «ایلیری» بازمی‌گردد که حدود ۴ هزار سال پیش در منطقه بالکان ساکن بودند؛ این زبان شاخه‌ای مستقل در خانواده زبان‌های هندواروپایی محسوب می‌شود و پیوند نزدیکی با هیچ زبان دیگری ندارد. از سوی دیگر، این زبان آخرین مورد در این گروه است که در اسناد مکتوب پدیدار شده است.
